όπερ έδει δείξαι < αρχαία ελληνική ὅπερ ἔδει δεῖξαι (φράση που χρησιμοποιούσε ο Ευκλείδης ολοκληρώνοντας μια μαθηματική απόδειξη) >

1. ὅπερ : ουδέτερο της αρχαίας αντωνυμίας ὅσπερ, ἥπερ, ὅπερ (= ο οποίος ακριβώς).
2. ἔδει : παρατατικός του αρχαίου τριτοπρόσωπου ρήματος δεῖ (= πρέπει).
3. δεῖξαι : απαρέμφατο ενεργητικού αορίστου του ρήματος δείκνυμι / δεικνύω (= δείχνω, αποδεικνύω)
4. αυτό ακριβώς που έπρεπε να αποδείξουμε. Πρόκειται για φράση που χρησιμοποιείται στο τέλος μιας μαθηματικής - ή και λογικής - απόδειξης για να δηλώσει ότι το αποτέλεσμα είναι αυτό που ζητείται να αποδειχτεί.